Ik ben het met de persoon uit het stukje eens. We leven in 2011, oude stijve gewoontes en etiquette wat vroeger werd gezien als dood normaal is ver te zoeken. Dit heeft voor en nadelen, maar dat iedereen zich mag uiten vind ik een heel groot voordeel. Dat dit bij veel mensen ook via het lichaam gebeurd is een keuze die zij tegenwoordig gelukkig zelf mogen maken.

Daarnaast moet ik toegeven dat het waar is dat tattoo’s tegenwoordig aardig “hip” zijn. Dat betekend nog niet dat iedereen maar klakkeloos Tweety en dolfijnen op zijn lichaam kliedert. In tattooshops en de wereld hier omheen hangend zijn bepaalde standaards wat men adviseert:

- De kans dat je spijt krijgt van tattoo’s voor je 18de is vrij groot, dus wacht tot na je 18de.
- Denk eerst ongeveer een half jaar tot een jaar na over je concept/idee voordat je deze laat zetten.

En zeg nou zelf, is het niet bespottelijk als iemand word afgewezen voor een aantal afbeeldingen op zijn/haar lichaam? Zolang deze niet aanstootgevend zijn voor de klanten, zal een enkeling zich hier toch maar aan storen?

op het meeste hoef ik niet meer te reageren; dat is al gedaan. Ik wil dan ook zo min mogelijk op je oorspronkelijke stuk ingaan, maar reageren op je laatste reactie:

De essentie van je stuk is duidelijk niet ‘het vallen van de middenklasse (welke je trouwens niet definiëert) voor de tatoeage’. Gezien je woordkeuzes en referenties, lijkt het me duidelijk dat jij een vooringenomen positie ten aanzien van tatoeages hanteert. Dat mag uiteraard, niets mis mee. Het probleem zit hem echter in jouw presentatie, waarin je persoonlijke opvattingen presenteert als feiten. Voorbeeld: tatoeages kwamen oorspronkelijk alleen voor in de onderlaag van de maatschappij.

Een beetje research had je kunnen leren dat (in Nederland, want je wil niet kijken naar andere culturen, waarin tatoeages andere betekenissen hebben) oorspronkelijk tatoeages toebedeeld aan de hogere klassen. Leden van het koningshuis zaten onder de ‘royal ink’. Pas later, eigenlijk net als met voetbal en tennis (om maar iets te noemen), is dit toegetreden tot de burgerlijke klassen. Maar goed – een mens kan zich vergissen.

Maar wat betreft je woordkeuzes: verminkingen, het vergelijken van de keuze voor een tatoeage met de keuze voor zelfmoord. Dat gaat absoluut niet over klasse-verschillen. Dat is jouw persoonlijke afkeur en walging ten aanzien van het onderwerp die je probeert te verantwoorden binnen je tekst. Retorisch een sterke truc.

Ik weet trouwens niet precies wat je probeert te zeggen met “Ik vind de beslissing om er één te zetten dom.” Bedoel je dat mensen die SLECHTS 1 tatoeage nemen dom zijn, of heb je gewoon de nadruk op het verkeerde woord gelegd, en bedoelde je dat ‘de beslissing OM er een te nemen’ dom is?

Enne… het feit dat je spreekt over een ‘orthodoxe periode’ impliceert óf dat je zelf religieus gemotiveerd bent in deze column ( “U zult de tempel des heren niet ontheiligen” ) óf dat je niet beseft dat men niet echt een ‘orthodoxe periode’ kan meemaken – orthodoxie verwijst namelijk naar overtuiging, niet naar de emotionele koppeling daarvan

En wat je mening betreft: trust me – ik ben niet degene die zich vergist.

Met vriendelijke groet,

Elmer – de jongen die blijkbaar in de war is